Historia Kyokushinkai

Obecnie funkcjonuje przekonanie, iż karate jest czysto japońską sztuką walki, podobnie jak sumo czy kendo. Tymczasem źródła historyczne
wykazują, iż kolebką karate są Chiny, a nawet jeszcze wcześniej Indie, jeśli nie brać pod uwagę faktu, że metody pokrewne karate znano już w starożytnej Grecji (pankration).
Droga jaką przebyło karate, nim trafiło do Japonii jest długa i liczy wiele wieków. Przyjrzyjmy się jej pokrótce.
W 520 r. n. e., hinduski mnich Bodhidarma przybywa pieszo z Indii do Chin, by nauczać tam Buddyzmu Zen. Studiując techniki ataku zwierząt i owadów oraz siły natury Bodhidarma łączy je z ZEN specjalnymi technikami oddychania i tworzy podstawy pod legendarny system walki bez broni i koncentracji psychicznej. Buduje świątynię Shaolin w prowincji Honan,
gdzie udziela mnichom swych nauk.
Pomostem, którym karate przedostaje się z Chin do Japonii jest Okinawa.

DrugA ważną data w historii karate to rok 1609, kiedy to japoński ród Satsuma, po porażce z rodem Tokugawa, kieruje się w stronę archipelagu Ryukyu, wyprawiając militarną ekspedycję na Okinawę. Okupacja wysp trwa ponad 250 lat. Zakaz posiadania wszelkiej broni prowokuje tubylców do studiów walki wręcz. W zupełnej tajemnicy, najczęściej nocą, mieszkańcy Hyukyu korzystając z doświadczeń chińskich ćwiczą Okinawa-te, metodę walki powstałą, z połączenia różnych styli Chuan-Fa i Tode.
Jednym z mistrzów okinawskich jest Gichin Funakoshi, który demonstruje swą sztuką w Budokuden w Kioto w 1915 roku.

To trzecia ważna data w historii karate. Funakoshi, zwany ojcem karate pozostaje w Japonii na stałe, wywierając ogromny wpływ na japońskie Budo. Wprowadza ostatecznie do użycia termin „karate” (jap. pusta ręka), sama zaś sztuka, wchodzi obok judo, kendo i aikido -w skład japońskiego systemu sztuki walki – Budo. Warto wskazać, jż pierwszy człon terminu
kara – pusta, dotyczy nie tyle fizycznych, co filozoficznych aspektów sztuki. Główną częścią nauk funakoshi są kala, w połączeniu z ćwiczeniami podstawowymi i etykietą. Wolna walka wydaje się być zaniedbana (dopóki kata nie zostały opanowane do mistrzostwa), w rezultacie czego wielu ćwiczących odchodzi od jego szkoły (noszącej z czasem nazwę Shotokan). Najwybitniejszym nich jest Masutsatsu Oyama założyciel Kyokushinkai.

W świątyni Enkaku-Ju znajduje się obelisk poświecony pierwszemu propagatorowi sztuki karate (pustej ręki) w którym obok imienia mistrza widnieje napis:

„KARATE NI SENTE NASHI” – „KARATE NIGDY NIE BYŁO TECHNIKĄ AGRESJI”

HISTORIA KYOKUSHINKAI
Historia Kyokushinkai jest w dużej mierze historią życia jego twórcy, Masutatsu Oyama. Przychodzi, na świat 27 lipca 1927 oku, w Tokio. W
dwa łata później ro¬dzice wysyłają go do siostry w Mandżurii, jako uczeń szkoły podstawowej w Korei zaczyna studia chińskiego kempo, by w
1936 r. zdobyć czarny pas. Naukę w szkole lotniczej Yamanashi w Japonii, łączy z treningami karate pod kierunkiem Funakoshi. Jako
17-letni student uniwersytetu w Takusshoku zdobywa 2 DAN w karate. W roku 1843 Oyama rozpoczyna naukę, na Wydziale Wychowania Fizycznego
Uniwersytetu w Waseda. Odwiedza E. Yoshikawa i S.Ozaki – dwóch słynnych pisarzy, by pogłębić swą wiedzę o starych zwyczajach samurajskich.
Wyjeżdża do Minhou, by przygotować się do pierwszych po wojnie mistrzostw Japonii w karate. Turniej odbywa się w Kioto w 1947 r. – M. Oyama zostaje mistrzem Japonii. W rok później decyduje się ostatecznie poświęcić swe życie karate i rozpoczyna samotny, odcięty od świata, 18-mtesięczny trening w górach, by doprowadzić do perfekcji swą technikę i ostatecznie ukształtować koncepcję swego karate. Po powrocie z gór M. Oyama, jako jedyny w historii karateka, decyduje się na walkę z bykiem w Chiba, szukając w niej granic możliwości człowieka. Kyoku-shin – granica prawdy – tak nazwie swoje karate w kilka lat później. Lecz zanim to nastąpi wyjeżdżą w 1952 r. do USA, gdzie przez 11 miesięcy popularyzuje karate poprzez pokazy i konfrontacje z przedstawicielami innych systemów walki, ponownie też stawia czoło bykom. Staje się sławny przez cios Shuto, którym potrafi ściąć rogi byka -„New York Times” pisze o nim -„Boska ręka”. W roku 1954 otwarte zostaje pierwsze Dojo Oyamy w Japonii. Instruktorami zostają K. Mizushima i E. Yasuda. Sam mistrz, poczynając od Okinawy podróżuje przez płd.-wsch. Azję studiując wiele różnorodnych stylów walki.
Rośnie popularność Dojo Oyamy, on sam jako Shihan rozpoczyna prowadzenie treningów, na prośbą wielu uczniów. W Bangkoku, po wyzwaniu rzuconym przez Boks Tajlandzki dochodzi do publicznych walk uczniów Oyamy z bokserami Thai. Japończycy wygrywają dwie z trzech rozegranych walk.

1 października 1963 roku powstaje Międzynarodowa Organizacja Karate Kyokushinkan z centralnym Dojo Honbu w Tokio. Ponad 20 uczniów zdobywa czarne pasy. W rok później organizacja zostaje oficjalnie uznana na świecie. K. Sato, b. Premier Japonii, laureat Nagrody Nobla otrzymuje tytuł Kaicho (prezydenta), M. Oyama zostaje Kancho (dyrektor) Kyokushinkai-kan. Wcześniej już, rokrocznie rozpoczęto organizację obozów letnich i zimowych Kyokushin oraz mistrzostw Japonii w tej dyscyplinie.

W roku 1057 Kancho Oyama otrzymuje 9 DAN z rak Międzynarodowej Organizacji Kyokushinkai. W rok później w Tokio odbywają pierwsze Otwarte Mistrzostwa Świata Wszech Styli — Zwycięzcą zostaje K. Sato z Kyokushin Tokio.
Masutatsu Oyama, jako twórca i założyciel nowoczesnego kierunku posiada aktualnie najwyższy możliwy stopień wtajemniczenia — 10 DAN, jako jeden z nielicznych na świecie. Jest autorem fundamentalnych publikacji książkowych na temat karate, lecz przede wszystkim niedoścignionym praktykiem sztuk walki. Jego wyczyny są nie do powtórzenia przez współczesnych karateków: walka non-stop przez 3 dni codziennie ze 100 przeciwnikami, czy pokonanie 50 byków.

M. Oyama to jedyny żyjący mistrz realnej walki.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.